بهای روياها

سلام

امروز صبح یکی از دوستان برام لینکی فرستاده بود. وقتی لینک رو باز کردم نا خودگاه اشک توی چشمام جمع شد. البته نه از روی دلتنگی و غصه و ....! بلکه از شدت هیجان! حس خیلی خوشایندی بود اونقدر که چندین بار عکسها رو مرور کردم. احساس غرور می کردم. احساس افتخار! خوشحالی عجیبی تمام وجودم رو گرفته بود. خدای من محشر بود. خیلی خوب داد نزنین بهتون می گم لینک چی بود. لینک حاوی عکسهای خانم انوشه انصاری بود قبل از پرواز. درباره شخصیت و زندگی خصوصی این خانم حرفی برای گفتن ندارم اما از یک نظر عجیب ستایشش می کنم! من تحسینش می کنم که حاضر شده دنبال رویاهاش بره! جایی خووندم که انوشه انصاری رویای دختران ایرانی! نمی دونم شایدم رویای خیلی از دختران دنیا باشه. کاری ندارم به عقاید دیگران که با پولی که صرف این سفر شد چه کارها که نمی شد کرد و خیلی حرف و حدیثهایی که درباره این خانم هست! اما اول از همه متاسف از کشورم و دولتم که بجای افتخار به این آدم این فرد رو هم مثل خیلی های دیگه ندید گرفتن؛ دوم بهش افتخار می کنم؛ به این زن ایرانی که حاضر شده بهای خیلی بالایی برای رسیدن به رویاش بپردازه! امیدوام که سالم و سلامت برگرده؛ اما اگه برنگرده یا سلامتش رو از دست بده این بها از پولی که پرداخت شده برای این سفر خیلی گزافتره! اما با همه اینها من دوستش دارم و ستایشش می کنم! این خانم باعث شد که من دوباره به افسانه شخصیم فکر کنم و یادم بیاد که خیلی چیزا رو فراموش کردم. تو این مدت یعنی از زمانیکه خبر سفر فضایی خانم انصاری رو شنیدم تا الان دارم با خودم فکر می کنم رویاهای من چی هستند ؟ و من چقدر حاضرم دنبال رویاهام باشم؟ چه بهایی رو حاضرم برای رسیدن به رویاهام بپردازم؟

درباره رویاها دو تا راه وجود داره : ۱- بیخیال رویاهات شی و برای خودت هزار و یک دلیل بیاری و آنها تو یک صندوقچه تو زیرزمین خونه ات قایم کنی! ۲- یا اینکه بری دنبالشون.

من راه دوم رو ترجیح می دم. نمی خوام یک روزی سالها بعد وقتی دارم دنبال چیزی برای نوه هام تو زیرزمین خوونه می گردم صندوقچه رو پیدا کنم و حس کنم که زندگی ام رو از دست دادم و هیچوقت برای خودم زندگی نکردم. نه من راه دوم رو ترجیح می دم.

راستی یه چیزی خواهشن بحثهای فمینیستی و آنتی فمینیستی راه ندازین. نمی گم برام فرقی نمی کرد که اولین ایرانی که به فضا میره مرد باشه یا زن! چرا برام خیلی مهمه که خانم انصاری اولین زن فضانورد ایرانیه! اما این مسئله اصلاْ ربطی به عقاید فمنیستی نداره! من همون اندازه برای این خانم احترام قائلم که برای مرحوم پروفسور حسابی و یا مرحوم دکتر محمد علی طوسی! برای یکبار هم شده یاد بگیریم دنیا رو جور دیگه ای نگاه کنیم!

یادم رفت لینک رو بزارم  : http://www.anoushehansari.com/slideshow/slideshow.html

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٩:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٧/٥