خلقت زن

جهان داور چو گيتي را بنا كرد
پي ايجاد زن انديشه ها كرد
مهيا تا كند اجزاي او را
ستاند از لاله و گل رنگ و بو را
ز دريا عمق و از خورشيد گرمي
ز آهن سختي از گلبرگ نرمي
تكاپو از نسيم و مويه از جوي
ز شاخ تر گراييدن به هر سوي
ز امواج خروشان تندخويي
ز روز و شب دورنگي ودورويي
صفا از صبح و شور انگيزي از مي
شكر افشاني و شيريني از ني
ز طبع زهره شادي آفريني
 ز پروين شيوه بالا نشيني
ز آتش گرمي و دم سردي از آب
خيال انگيزي از شبهاي مهتاب
گرانسنگي ز لعل كوهساري
سبكروحي ز مرغان بهاري
فريب مار و دورانديشي از مور
طراوت از بهشت و جلوه از حور
ز جادوي فلك تزوير و نيرنگ
تكبر از پلنگ آهنين چنگ
ز گرگ تيز دندان كينه جويي
ز طوطي حرف نا سنجيده گويي
ز باد هرزه پو نا استواري
ز دور آسمان نا پايداري
جهاني را به هم آميخت ايزد
 همه در قالب زن ريخت ايزد
ندارد در جهان همتاي ديگر
به دنيا در بود دنياي ديگر
ز طبع زن به غير از شرر چه خواهي ؟
وزين موجود افسونگر چه خواهي ؟
اگر زن نو گل باغ جهان است
چرا چون خار سرتا پا زبان است ؟
چه بودي گر سراپا گوش بودي
چو گل با صد زبان خاموش بودي
چنين خواندم زماني دركتابي
ز گفتار حكيم نكته يابي
دو نوبت مرد عشرت ساز گردد
 در دولت به رويش باز گردد
يكي آن شب كه با گوهر فشاني
 ربايد مهر از گنجي كه داني
دگر روزي كه گنجور هوس كيش
به خاك اندر نهد گنجينه خويش

                                           رهی معیری

نه که یه وقت فکر کنین من فمینیستم ها؛ نه!!!! ولی خوب! من این شعر ور خیلی دوست دارم! همه چیزش خوبه ها الا آخرش! البته اونهم در نهایت در تمجید خانومهاست!!!

راستی سلام

خوب امروز خبر خاصی نیست! فعلاْ که همه چی خوبه!!!

همین

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۳