غریبانه!

شوق بازآمدن سوی توام هست اما                             تلخی سرد کدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته                                        ابر خاکستری بی باران
راه بر مرغ نگاهم بسته وای ، باران باران ؛                   شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور                                        وای ، باران باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست                                        خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است    دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟ نه
از آن پاکتری تو بهاری ؟ نه
بهاران از توست                            از تو می گیرد وام  هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست                ای بهین باغ و بهارانم تو                             سبزی چشم تو
دریای خیال                                 پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را                        ای تو چشمانت سبز                       در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم و دراین راه تباه عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست             در خود آن گمشده را دریابم و سحرگاه سر از بالش خواب بردار
کاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون کن
باز کن پنجره را                            تو اگر بازکنی پنجره را                    من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را                              بگذار از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
که در آن شوکت پیراستگی چه صفایی دارد
آری از سادگیش                           چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز کن پنجره را                            من تو را خواهم برد           به عروسی عروسکهای کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن      صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس           صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس       کودک خواهر من              در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من  امپراتوری پر وسعت خود را هر روز شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند                نام تو را می خواند
گل قاصد آیا با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟
باز کن پنجره را من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات                            آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز
بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز                 باز کن پنجره را    صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی                    آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد از لبان تو شنید :         ”زندگی رویا نیست            زندگی زیبایی ست
می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان از میان فاصله ها را برداشت                         دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “                              قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد                                 قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو                            تا به آرامش دل                سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت                        یادگاران تو اند                  رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوگواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد                      رفته ای اینک ، اما آیا                    باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم                                خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس                  با شبان رازی بود   روزها شوری داشت            ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی                     می پراندیم در آغوش فضا               ما قناریها راراز درون قفس سرد رها می کردیم

سلام
یک کلام؛ حال غریبی دارم این روزها! فکر کنم آخر هفته مسافرم! نه رفتنم دست خودم و نه برگشتم! به قول دوستی الهی به امید تو!

 

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱