يک روز ديگه از زندگی!

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد وان چه خود داشت ز بيگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بيرون است طلب از گمشدگان لب دريا می‌کرد
مشکل خويش بر پير مغان بردم دوش کو به تاييد نظر حل معما می‌کرد
ديدمش خرم و خندان قدح باده به دست و اندر آن آينه صد گونه تماشا می‌کرد
گفتم اين جام جهان بين به تو کی داد حکيم گفت آن روز که اين گنبد مينا می‌کرد
بی دلی در همه احوال خدا با او بود او نمی‌ديدش و از دور خدا را می‌کرد
اين همه شعبده خويش که می‌کرد اين جا سامری پيش عصا و يد بيضا می‌کرد
گفت آن يار کز او گشت سر دار بلند جرمش اين بود که اسرار هويدا می‌کرد
فيض روح القدس ار باز مدد فرمايد ديگران هم بکنند آن چه مسيحا می‌کرد
گفتمش سلسله زلف بتان از پی چيست گفت حافظ گله‌ای از دل شيدا می‌کرد

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٤/٧