سفرنامه 1!

سلام

راستش مدتهاست میخوام بنویسم اما دستم به نوشتن نمی رفت. خیلی خوب میدونم چرا، بگذریم. داشتم وبلاگهای محبوبم رو میخوندم که نوشته ای برام حس سفر رو زنده کرد. از روزی که این سفر شروع شد، من تمام تلاشم رو کردم که بهش فکر نکنم. من همیشه سعی کردم نکات مثب همه چیز رو ببینم، اما اینبار قصه نکته مثبت و منفی نیست. این روزها خیلیها از مهاجرت ازم می پرسن، امشب حس کردم شاید دیگه وقتش باشه بگم، از حسم، از همه چیز. شاید خودم هم کمی آروم شم.

قصه از دوسال پیش شروع شد. اوضاع احوال روحی خوبی نداشتم، خسته بودم و ...، بعد از اینکه از آخرین سفرم برگشتم، تصمیمم رو گرفتم. به آقای پدر گفتم عزم رفتن دارم. آقای پدر سالها بود سعی میکرد راضی به مهاجرتم کنه و من، هربار میگفتم نه. اینبار این من بودم که قصد رفتن کرده بودم. تو این سال از لحظه اعلام تصمیمم تا آخرین لحظه، خانواده ام کنارم بودند حمایتم کردند. تو این دو سال بارها پیش اومد که فریاد کشیدم، که اشک ریختم پس چرا کارم درست نمیشه، چرا اینقدر طول کشید. هربار خانوم مادر و آقای پدر آرومم کردند و بهم دلداری دادند که این نیز بگذرد.

بالاخره یک روز نامه اش رسید. ویزام اومده بود. خوشحال بودم، گریه میکردم. خیلی سخت بود اما دلم میخواست خانوم خانومها اولین کسی باشه که خبر رو میشنوه. خبر برای همه عالی بود و همه خوشحال بودیم. اون شب موقع خواب، پشیمونی و وحشت تمام وجودم رو گرفت.

روزها پی هم میومدن و زمان سفر من نزدیک میشد. من اونقدر عصبی بودم که حاضر نبودم از سفر صحبت کنم. برخلاف ظاهرم، اما در درون در حال شکستن بودم. این سفر خواسته خودم بود. چیزی که دو سال براش صبر کرده بودم. اما حالا تصور جدایی از عزیزترینهام داشت دیوونه ام میکرد.

تصمیم خودم بود. پس باید پاش وای میستادم، که واستادم. محکم، خیلی محکمتر از اونی که فکر میکردم. از روزهای آخر نمیدونم چی بگم، از اشکهایی که در تنهایی ریختم، از روز آخر تو بانک و خداحافظی با دوستانی که این همه سال کنارم بودند.

از روزهای آخر نمیدونم چی بگم، خداحافظی با دوستان چندین و چند ساله. هفته آخر مصیبتی بود. دیدارها و اشکی که من جلوش رو میگرفتم. مهمانی خداحافظی و آخر شب. عمه بزرگم، مادر خان داداش با بغضی که سعی میکرد به اشک تبدیل نشه به آقای پدر گفت : این تصمیم خودش بود، خودت دوست داشتی همیشه بره، پس یادت باشه محکم پشتش باشی و گریه زاری نکنید.

از شب آخر حرفی برای گفتن ندارم. که فقط درد بود. حتی خانوم خواهر هم چند روز آخر نمی تونست جلوی اشکهاش رو بگیره و من فقط میتونستم در آغوش بگیرمش و دلداریش بدم که زودتر از اونی که تصورش رو میکنه همدیگر رو میبینیم. حرفی که حتی خودم هم باورش نداشتم.

شب اخر، شب غریبی بود. هرچه کردم نتونستم بخوابم. رفتم پیش آقای برادر. پشتش به من بود. میدونستم بیدار، اما وانمود میکنه که خواب. موهاشو نوازش کردم. پشیمون بودم. دلم میخواست فقط یکنفر بگه میشه نری و من بزنم زیر همه چیز و بمونم. اما ...! موهاشو نوازش میکردم و جلوی اشکامو میگرفتم. دل کندن ازش خیلی سخت بود. بوسیدمش و اشکاهاش شد هق هق و من که از درون میشکستم و با بغض دلداریش میدادم. خوابید و من مثل روح سرگردان رفتم اتاق خانوم مادر و آقای پدر، درست مثل بچگیهام، کنار خانوم مادر دراز کشیدم. هر دو اشک میریختیم. تا صبح نه من، نه خانوم مادر، نه اقای پدر نخوابیدیم. دلم میخواست زمان واسته و من تا ابد اون لحظه رو داشته باشم.

لحظه اخر تو فرودگاه، خیلی سخت بود. این دومین بار بود که اشکهای آقای پدر رو میدیدم. چقدر آغوشش امن بود. و سفر من آغاز شد.

اینها رو ننوشتم که بگم پشیمونم، نه نیستم. چون امروز هدف تازه تری دارم. اینها رو نوشتم تا این بغض لعنتی بعد از ۶ هفته بشکنه و آروم شم.

من این شهر جدید، کشور جدید، خونه جدید و زندگی جدیدم رو دوست دارم. من اینجا دارم بزرگ میشم. اینجا جایی برای زندگی. اما منکر دلتنگی و تنهاییش هم نمیشم. اینجا همه چیز خوب، اما آدم گاهی خیلی تنهاست. گاهی حس میکنم کاش کسی بود برای تکیه کردن.

آدم تا وقتی کنار خانواده است، حس نمیکنه چه کوهی پشت سرشه و به چی تکیه زده. اما وقتی جدا میشی تازه میفهمی، دوری یعنی چی. تازه میفهمی تنهایی یعنی چی. من اینجا دلتنگم و تنها، اما اینها برام انگیزه جدیدی ساخته. من اینجا دوام میارم و به هدفم میرسم هرچند سخت. دیر و زود داره اما سوخت و سوز نداره.

دلم برای همشون تنگ شده، برای برادر و خواهر مهربونم، برای بزرگترین پشتیبان زندگیم، آقای پدر، برای عزیزترین و دلسوزترین مادر دنیا، خانوم مادرم، برای شیرینترین مادر بزرگ دنیا، خانوم خانومهای خوبم که همیشه دعاش بدرقه راهم بوده، برای خان داداش که گرچه از نظر خونی برادرم نیست، اما از هر برادری بیشتر کنارم بوده و حمایتم کرده، برای دوستانی که همیشه در شادی و غم کنارم بودند و باعث شدند لحظات سخت زندگیم، قابل تحمل بشن و برای خیلیها و خیلی چیزای دیگه. نمیدونم کی بر میگردم، نمیدونم تا اون موقع چه چیزهایی رو از دست دادم، اما میدونم این دوری من رو به خیلیها نزدیک کرد.

میدونم این نوشته ها شاید ظاهرا بار منفیش خیلی زیاد باشه، اما از دید من بار مثبتش خیلی بیشتر!

هفته زیبایی رو براتون آرزو میکنم.

خوب و خوش باشین.

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۳:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٦


سلامی از راه دور!

سلام

من خوبم مثل همیشه، زندگی هم خوب البته اگر بگذارند.

امروز داشتم فکر میکردم، دیدم شوخی شوخی الآن یک ماه و چند روز که من اینجام. با این اوضاع و احوال ایران اصلا حس نوشتن نداشتم و میتونم بگم هنوز هم ندارم. اما فکر کردم شاید بد نباشه یک تلاشی بکنم.

از اینجا بگم که زیباست و آروم. همه چیزش مرتب و روی اصول! از اینجا بگم که واقعا جایی است برای زندگی. از اینجا بگم که اگر کار داشته باشی هیچ دلیلی برای نگرانی وجود نداره. از اینجا بگم که میشه توش نفس کشید. از اینجا بگم که تنها چیزی که کمی اذیتت می کنه دلتنگی است و بس. که اونم شکر خدا به واسطه پیشرفت تکنولوژی هر شب میتونی با خانواده ات تماس صدا و تصویر با هم داشته باشی و کمتر و کمتر دلتنگ شی.

از دور بودن بگم که برات عزیز شدن رو به ارمغان میاره، اینکه خیلیها تازه یادشون میاد کی رو از دست دادن. از دور بودن بگم و تلفنهای گاه و بیگاه از آدمهایی که اصلا توقع نداری. از دور بودن بگم و تماسهای پسرک ٢٠ ساله، از محبت بی دریغش که مبادا دلتنگی کنی، از بغضی که موقع خداحافظی هربار در صدای مردانش موج میزنه، پسرکی که برای من کم از آقای برادر نداره، پسرکی که پا به پای آقای برادر، بزرگ شدن، قد کشیدن و مرد شدنش رو دیدم. از دور بودن بگم و دلنگرانیهاش، برای دوستات برای خانواده ات و برای عزیزانت.

از خودم بگم که دنبال کار هستم و پیدا نمیکنم! از خودم بگم که به خاطر مسائل مالی بیخیال فوق شدم و به یک دوره تک واحدی بسنده کردم. از خودم بگم که اینجا آرامش رو تجربه میکنم، البته اگر اوضاع وطن رو کنار بگذاریم.

از مهاجران اینجا بگم، از چینی ها که اتحاد فوق العاده ای دارند و دست به کمکشون برای هم خیلی خوب. از هندی ها و عربها که مثل چینی ها هستند شاید کمی کمتر. از خودمون بگم، از ایرانی ها بگم، که برخی اونقدر لطف دارند که نمی دونی چی باید بگی و برخی ...!

از هوا بگم که هم سرد و هم گرم، در یک روز می تونی هر چهار فصل سال رو تجربه کنی. از هوا بگم که دو روز ابری و بارونی است. درست مثل هوای دل من!

آخر از همه از دلم بگم، که خیلی تنگ وطن و خانواده و ... است. از همه مهمتر دلم برای نامه نوشتن تنگ!

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠


تضاد احساسی!

سلام

من خوبم. دلم برای خیلی چیزا، خیلی ها و خیلی جاها تنگ شده. اینجا زندگی آروم و زیباست. خبر خاصی هم نیست. تنها نگرانی ها هم مال ایران! نگرانی برای کشورم، برای خانواده ام، برای دوستانم و ...!

این روزها حس و حال نوشتن ندارم، نه اینکه موضوع برای نوشتن نباشه، که هستف زیاد هم هست! اما حس نوشتن نیست. نمی تونم بنویسم از حس آرامش اینجا و این زندگی جدید، وقتی هر روز خبری ناگوارتر از کشورم میرسه!

این روزها تمام صحبتها درباره ایران، مهم نیست طرف ایرانی باشه یا نه، فقط کافیه بفهمه تو ایرانی هستی. همه نگران هستند، با نگرانی و دلسوزی نگات میکنن و تو حرفی برای گفتن نداری!

بماند. این نیز بگذرد. دلم میخواد اوضاع کشورم آروم شه، اما از طرفی هم دلم برای اون جوانهایی که کشته شدند، شکنجه میشن و ... میسوزه، دلم نمیخواد تلاششون بی نتیجه باشه. اما ...! به این میگن دوگانگی!

هفته خوشی رو براتون آرزو میکنم، هر چند که این روزها خوشی بر ما حرام است!

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٥:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۸


بدون عنوان!

سلام

اول از همه معذرت میخوام بابت این مدتی که نیومدم و ننوشتم. حس و حال نوشتن نداشتم. موضوع برای نوشتن زیاد، اما با شرایط فعلی کشورم، هیچ حسی برای نوشتن ندارم. بماند.

من حالم خوب، زندگی مثل همیشه در جریان. امروز درست ٢ هفته است که من اینجام. اینجا آروم، زیباست. اینجا واقعا زندگی جریان داره، میشه به راحتی زندگی کرد و لذت برد. اما این روزها من حسی برای لذت بردن ندارم. یک هفته است که هر روز تصمیم میگیرم دوربین رو بردارم و برم عکاسی، اما بعد از خوندن اخبار کشورم منصرف میشم. چون دیگه حسی برام باقی نمیمونه.

این روزها همه اینجا نگران هستند، مهم نیست چند وقت اینجا دارن زندگی میکنن، مهم این که همه نگرانیم. نگران خانواده مون، نگران دوستانمون، نگران خانواده شون. حس غریبی! انگار وقتی ایرانی هستی، مهم نیست کجا زندگی میکنی، انگار که لذت بردن و زندگی کردن بهت حرام!

بقول یکی، نتونستم بگم دوستی، چون دوستان دل همدیگر رو با حرفهای احمقانه نمی شکونن، که میگفت : تو که رفتی، حالا زندگیت رو بکن به ما و زندگیمون چیکار داری!!! نه مهم نیست کجا زندگی میکنی، مهم این که ایرانی هستی!

امیدوارم اوضاع آروم بشه. دلم شور اون جوانهایی رو میزنه که دنبال آرمانی هستند اما حتی کسی نیست کمکشون کنه برای هدایت و سازماندهی رسیدن به این آرمان.

دلم برای همه دوستام و خانواده ام خیلی تنگ!

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٤:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۱