خانوم خانومهای من.

اسمش خانوم خانومهاس. یعنی اسم شناسنامه ایش خانوم خانومهاس. خودش می گه اسمش این نیست. می گه این نام خواهرشه؛ برای ازدواج کردنش مجبور بوده شناسنامه اش رو عوض کنه و پدرش اون زمان ساده ترین راه رو انتخاب کرده؛ شناسنامه خواهر کوچکتر رو بهش داده! گویا بعداْ برای خواهر کوچکتر شناسنامه می گیرن! من که سر در نمیارم. اما می دونم اسمش خانوم خانومهاس. شخصیت غریبی داره. درست مثل نامش؛ بزرگی و خانومی خاصی داره! عجیب بزرگ منشه! عاشق همسرش بود؛ همسری که الآن چند ساله دار فانی رو وداع گفته. چند سال پیش وقتی حالش بد بود برده و برده بودنش بیمارستان؛ پرستارای بخش می گفتن تا جالا بیمار اینقدر صبور و آروم نداشتیم؛ واقعاْ که مثل نامشه؛ خانوم خانومها!
راستش این روزی که قرار بود بهترین پستم رو انتخاب کنم؛ نتونستم پستی رو انتخاب کنم. اما امروز میدونم که بهترین پست یا حداقل اونی که من بیشتر از همه دوستش دارم پست خانوم خانومها است.
اسمش خانو خانومهاست. مثل اسمش خانوم خانوم هاست. نوشتن ازش امروز برام زیادی سخته. اینجا همه ظاهر آروم و خندان منو می بینن و کسی از تلاتم درونم خبر نداره.
جمعه شب؛ یعنی درست شب قیل از این سفر بلاتکلیف؛ خانوم خانومها سکته مغزی می کنه و الان تو بیمارستان! روز سفر رو من صبح زود غافل از همه چیز و همه جا رفتم باغ لاله که کاش نمی رفتم. غافل از اینکه زمانیکه من باغ لاله بودم؛ خانوم مادر و بقیه دارن خانوم خانومها رو میبرن بیمارستان. و بعد از ظهر من بیمارستان بودم. کنارش. که چشم انتظار دیدنم بود. کنترل حالم رو نداشتم. مثل دیوونه ها! اونقدر که قصد کنسل کردن سفر رو داشتم. اما خانوم مادر و آقای پدر نذاشتن.
حالا من اینجام فرسنگها دور از خانوم خانومها. خانوم خانومها هنوز تو بیمارستان است. نمی تونه درست صحبت کنه؛ بهم امروز گفتن راه رفته؛ اما من نمیدونم با چه وضعی! دلم براش تنگ شده. دارم دیوونه میشم.
اسمش خانوم خانومهاست. مثل اسمش خانوم خانوم هاست. و من دیوونه وار عاشقش هستم. دارم له له می زنم برای یک ثانیه نوازش دستهاش؛ برای شنیدن صداش و می ترسم مبادا که دیر برسم. می ترسم که .....! نه فکر کنم زیادی خسته ام. دارم هزیان میگم.
دلم برای همه تنگ شده. سر فرصت می نویسم. از همه چی. قول میدم.

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢٤


سلامی از فیلیپین

سلام
خوب من خوبم؛ اینجا همه چیز خوبه! فیلیپین کشور زیبایی! من که خیلی خوشم اومده. اینجا اصلا به اون بدی که می گفتن هم نیست! مانیلا خیلی زیباس! داره خوش میگذره. کلاسهامونم خوبه
قول میدم زود زود بنویسم. فعلا بای!

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۱٢:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱۸


سفر بلاتکلیف من!

سلام
خوب راستش دیگه جدی جدی دارم راهی میشم! شنبه صبح زود پرواز داریم. ۳ هفته حداقل نیستم سعی میکنم آپ کنم اما قول نمیدم.
خوب راستش رو بگم هنوز هیچ کارم رو نکردم. این هنوز یعنی ساعت ۹:۱۱ ۵شنبه شب! فکر کن؛ دیگه وقتی نمونده که. اونوقت من هنوز نه کتابخونه ام رو چیندم؛ نه چمدون بستم؛ نه اصلا میدونم چی میخوام با خودم ببرم! دارین قضیه رو که! تازه ۲ روز هم هست که راه میرم میگم وای که چقدر دلم شور میزنه .
دلم براتون تنگ میشه. همین دیگه. پس فعلا تا ۳ هفته دیگه!
راستی بر طبق اخبار موثق هوای مانیل-فیلیپین در این ۳ هفته بارانی خواهد بود! به این میگن شانس!
خوب و خوش باشین.

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱٢


 

سلام
خوب من خوبم؛ زندگی هم خوبه؛ هوا هم که محشره دیگه!!!
امروز دارم میرم شمال! فکر کنم شنبه برگردم! مسافرت بلاتکلیف ما به خارج هم فعلا عقب افتاده؛ هروقت بلیط رو دادن دستم بهتون زمان رفتنم رو میگم.
از شمال که بر گردم کلی حرف برای گفتن دارم. زودی برمیگردم.
خوب خوش باشین و از همه مهمتر ممنون از تمام دوستهای خوبم که به یادم بودن. یک دنیا عشق.

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٤


باز هم اردیبهشت زیبای من!

سلام
خوب راستش رو بخوام بگم؛ من خوبم! فکر کنم دیگه کلافگی کافی باشه.
این هوای لطیف و زیبای بهاری؛ و صد البته اردیبهشتی رو دارین که؟ مسافرتمون تقریبا قطعی شده و قبلش من ۲۴ ساعت شمال هستم. دلم هوای دریا و غروبش رو داره!
احساس زنده بودن می کنم. درست مثل آدمی که از مرگ برگشته باشه! نمیگم دردم آروم گرفته نه؛ اما دیگه نمی زارم بیش از این اذیتم کنه! فکر میکنم کتابهایی که میخونم؛ تجربیات این چند سال اخیر اگه الآن به کارم نیاد هیچوقت نمیاد! پس پیش به سوی روزهای شاد و زیبا.
دارم یاد میگیرم که از زندگی زیاد بخوام. دیگه نمیخوام کوتاه بیام. چون فکر میکنم لیاقتش رو دارم. دیگه به کم قانع نیستم. و برای به دست اوردن این زیاده خواهی ها تلاش میکنم.
من باور دارم که خدای من خیلی بزرگتر از مشکلات من! پس خودش در زمان معلوم بهم راه حل نشون میده و من تا اون زمان صبورانه شکرش میکنم. من باور دارم که خدای من عادل و مهربان؛ پس برای من بهترینها رو میخواد و من صبورانه منتظر این بهترینها هستم.
روزی رسد اندوه به اندازه کوه
روزی رسد شادی به وسعت دشت
افسانه زندگی چنین است عزیز
در سایه کوه باید از دشت گذشت.
و من دارم در سایه کوه از دشت زیبا و پر گل در این هوای بهاری عبور میکنم. یک نکته جالب؛ داشتم آرشیو رو نگاه می کردم دیدم؛ پارسال همین موقع هم من یکی رو به خدا واگذار کردم؛ دیدم پارسال هم این زمان کلی اذیت شدم. جالبه ها! تاریخ چه زود تکرار میشه! اما هیچی نمی تونه اردیبهشت زیبای من رو خراب کنه! حتی این سفر احمقانه که داره باعث میشه من اردیبهشت تهران رو از دست بدم!

  
نویسنده : طناز ; ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢


غریبانه!

شوق بازآمدن سوی توام هست اما                             تلخی سرد کدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته                                        ابر خاکستری بی باران
راه بر مرغ نگاهم بسته وای ، باران باران ؛                   شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور                                        وای ، باران باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست                                        خواب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است    دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟ نه
از آن پاکتری تو بهاری ؟ نه
بهاران از توست                            از تو می گیرد وام  هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست                ای بهین باغ و بهارانم تو                             سبزی چشم تو
دریای خیال                                 پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را                        ای تو چشمانت سبز                       در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم و دراین راه تباه عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست             در خود آن گمشده را دریابم و سحرگاه سر از بالش خواب بردار
کاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون کن
باز کن پنجره را                            تو اگر بازکنی پنجره را                    من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را                              بگذار از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
که در آن شوکت پیراستگی چه صفایی دارد
آری از سادگیش                           چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز کن پنجره را                            من تو را خواهم برد           به عروسی عروسکهای کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن      صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس           صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس       کودک خواهر من              در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من  امپراتوری پر وسعت خود را هر روز شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند                نام تو را می خواند
گل قاصد آیا با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟
باز کن پنجره را من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات                            آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز
بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز                 باز کن پنجره را    صبح دمید
چه شبی بود و چه فرخنده شبی                    آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد از لبان تو شنید :         ”زندگی رویا نیست            زندگی زیبایی ست
می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان از میان فاصله ها را برداشت                         دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “                              قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد                                 قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو                            تا به آرامش دل                سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت                        یادگاران تو اند                  رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت سوگواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد                      رفته ای اینک ، اما آیا                    باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم                                خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس                  با شبان رازی بود   روزها شوری داشت            ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی                     می پراندیم در آغوش فضا               ما قناریها راراز درون قفس سرد رها می کردیم

سلام
یک کلام؛ حال غریبی دارم این روزها! فکر کنم آخر هفته مسافرم! نه رفتنم دست خودم و نه برگشتم! به قول دوستی الهی به امید تو!

 

  
نویسنده : طناز ; ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱